In Frankrijk, waar Sjaak van Rhijn woont en werkt, voelt hij zich verbonden met de natuurlijke omgeving waarin hij zich bevindt. Dit komt onder meer tot uitdrukking in de werken die het water als thema hebben. Zo zijn de talloze kleinere snelstromende riviertjes in zijn omgeving waarin het water door de stenen waarlangs het stroomt, er tegenop botst en voortdurend van vorm verandert uitgangspunt geworden tot het maken van verschillende beelden en reliëfs. Zo ontstonden de beelden Frozen River en Rivière La Roche 1 en 2 uit 2004, waarbij in het laatste genoemde beeld met scherfjes leisteen de bewegingen van het wateroppervlak wordt weergegeven.

Deze beelden zijn de aanleiding geweest om transparante materialen te gaan gebruiken. Plexiglas als materiaal om de beweging en de veranderende vormen van het water, het licht en de breking daarvan te kunnen weergeven.

Het beeld waarin voor het eerst gebruik werd gemaakt van het transparante plexiglas heeft als titel Riverprints. Hierbij zijn afdrukken van de waterstroom die zich onder het oppervlak van de steen bevinden, tevoorschijn gekomen en net boven het oppervlak van de steen bevestigd.

Dit moderne materiaal is niet geheel nieuw in het werk van Van Rhijn. Hij heeft er al in eerdere werken in de jaren '70 mee geëxperimenteerd. Dit heeft geleid tot het maken van spiraal objecten en enkele kleine beelden in plexiglas waarmee hij in 1971 de kunstprijs van de stad Gouda heeft gekregen.

Het opnieuw toegepaste materiaal brengt ook het element kleur in het werk. Dit komt op een bijzondere wijze tot uitdrukking in de reliëfs waar het materiaal een bijna fluoriserende uitdrukking geeft aan de inzagingen die in het relief zijn aangebracht.

Doordat de reliëfs in lagen worden samengesteld ontstaat er een extra dimensie. Door de lichtinval van buitenaf ontstaan lichtvlekken en afbeeldingen op de achtergrond. De reliëfs van plexiglas zijn zowel ‘beeld’ als ‘dia’ tegelijk. Er is een overeenkomst met het werk dat hij heeft gepresenteerd in het project ‘Leegstaande locaties’ 1995 in Gouda. Van Rhijn gebruikte resten van plastic zakjes om dia’s samen te stellen, die werden geprojecteerd op het oppervlak van een groot stuk leisteen.

Een nieuw element in het werk van van Rhijn is de mensfiguur. Een waterman of vrouw die soms met de stroom mee lijkt te gaan maar er zich ook vaak een weg tegenin lijkt te zoeken.