Op de eerste verdieping van de Barbaratoren is het tikken van het uurwerk hoog in de toren duidelijk hoorbaar. De eeuwigheid wordt hier zonder onderbreken in partjes van ontelbare seconden opgedeeld. Op deze plek doet beeldhouwer Sjaak van Rhijn een poging om parallel aan de overbiddelijkheid van het wegtikkende tijd, een beeld op te roepen dat die tijd zichtbaar maakt: “Projectie in de tijd” is de titel van deze installatie. Hij maakt daarbij gebruik van lichtprojecties in combinatie met een onbewerkte grote brok leisteen. (Leisteen is een fijnkorrelig grijs of zwart gesteente dat ontstaat in gebergten onder invloed van druk uit gespleten verharde klei, waarbij de oorspronkelijke gelaagdheid van de klei zichtbaar blijft).

Tot nu toe voegde de kunstenaar door middel van mechanische bewerkingen als hakken, zagen of krassen vormelementen toe aan het materiaal van zijn keuze, maar hier, in deze toren is het de in miljoenen jaren gevormde gelaagdheid van de steen zelf waarmee hij zijn verhaal vertelt.

In de enigzins donkere verdieping wordt een onwerkelijk gevoel van gewichtloosheid opgeroepen, dat evenals ervaringen van tijd en tijdloosheid, aanzet tot bespiegelingen en overdenkingen over wat ‘achter’ onze zintuigelijke waarneming ligt, over het bestaan en het bestaande.

Waarom bestaat er iets, en niet veeleer niets? En wat is de zin van het ‘zijn’.

Gert A.M. Taken, 1995